دل نوشته

سلامی به وسعت دلاتون گرمیه نگاهتون و آرامش کلامتون

این چند وقت اتفاقاتی برای من افتاد که باعث تغییراتی اساسی توی افکار و طرز زندگی من شد.

برای همین تصمیم گرفتم که دیگه غمگین ننویسم و برای فراموش کردن بعضی اتفاقات از این وبلاگ به یه وبلاگ شاد اثباب کشی کنم.

دکوراسین این وبلاگ کلا با دل نوشته فرق میکنه. خوشحال میشم تمام افرادی که مهمونی میومدن اینجا یه لطفی در حق من بکنن قدم رو چشم بنده بذارن تشریف بیارن وبلاگ نو.

آدرس: 

http://www.mahanmhs.blogfa.com

اسم وبلاگ جدید دل نوشته های آسمانی هست.

فقط تا یادم نرفته دل نوشته های آسمانی از شنبه شروع یه کار میکنه.

به امید دیدارتون در دل نوشته های آسمانی.

memol

هر روز پشت ويترين گل فروشي ميديدمش اما پولم براي خريدنش كم بود خيلي وقت بود كه پولهام رو جمع ميكردم تا بتونم اون گل رو بخرم خيلي زيبا بود خيلي بيشتر از اون چيزي كه بهش فكرش رو كرد.

بالاخره زحمتهام و غناعت كردنام نتيجه داد و تونستم پول اون گل رو جور كنم.

 لباسم رو عوض كردم و با احساس شعفي غير قابل وصف به گلفروشي رفتم.

فروشنده با تلفن صحبت ميكرد شاگردش گل رو برام آورد توي گلدون زيبا كاشت و به دستم داد. اما من نميدونستم كه بايد گل رو تو چه شرايطي نگه دارم تا خراب نشه.

فروشنده همچنان با تلفن صحبت ميكرد صداش كردم به سمتم برگشت فكر كردم حواسش به منه پرسيدم: شرايط نگهداري از اين گل رو ميشه به من بگين؟

هنوز به صورتم نگاه ميكرد جواب داد: نورش كم باشه هفته اي يك بار هم بهش آب بده

من يك هفته از اون گل تو همون شرايطي كه گلفروش گفته بود نگهداري كردن اما بعد از يك هفته گل قشنگم خشك خشك شد و از بين رفت.

خيلي ناراحت بودم بغض بدي تو گلوم بود. نميدونستم بايد چيكار كنم. گل خشك شده رو برداشتم رفتم گلفروشي.

فروشنده بلافاصله من رو شناخت و گفت: منتظرم بود كه من رو تو همچين شرايطي ببينه. تعجب كردم.

ادامه داد: هفته پيش كه گل رو خريديد و شرايط نگداريش رو پرسيديد من كواب دوستم رو كه تلفني باهاش صحبت ميكردم رو دادم نه جواب شما رو.

اون گفت متوجه شده كه من اشتباه كردم و شاگردش رو دنبالم فرستاده اما من اونقدر تو افكار خودم غرق بودم كه صداي شاگرد مغازه رو نشنيدم.

چيزي نداشتم بگم سرم رو انداختم پايين و با دلي شكسته برگشتم خونه.

تمام زحمات من براي خريدن اون گل و تمام اشتياقم با يك سوء تفاهم ساده كه خودم باعثش شدم از بين رفت و الان جز يه گلدون خالي هيچي ندارم.

.

.

.

خيلي وقتها قصه دوستيهاي ما هم مثل داستان گل منه با يه سوء تفاهم ساده و بي توجهي خودمون كارهايي انجام ميديم كه فكر ميكنيم با انجامش دوستمون خوشحال ميشه ولي وقتي كه از دستش داديم تازه متوجه ميشيم كه چشمامون رو بسته بوديم و فقط فكر ميكرديم كه داريم خوبي ميكنيم.

بچه که بودیم خیلی پیش می اومد که با هم قهر کنیم اما اکثر مواقع دنبال یه بهانه کوچیک بودیم تا با هم آشتی کنیم. معمولا هم قهرامون بیشتر از یک ساعت طول نمی کشید.

وقتی هم که آشتی نمیکردیم و از دوستامون جدا می شدیم کلی غصه زمانایی رو میخوردیم که میتونستیم با هم بازی کنیم ولی نکردیم چون قهر بودیم.

.

.

. 

الان هم ما همون بچه های کوچیک چند سال پیش هستیم با این تفاوت که بزرگ شدیم هم جسمی هم عقلی اما بعضی از عادتهایی که چند سال پیش که بچه بودیم رو داشتیم هنوز هم داریم و ترکشون نکردیم.

به جز جسم و عقل ما مشکلات ما هم با ما بزرگ شدن به همون نسبت فاصله زمانی آشتی کردنمون هم طولانی تر شده و به همون اندازه حسرت بعد از از دست رفتن زمان و از دست دادن کسی که یه زمانی شاید خیلی دوستش داشتیم خیلی خاطرات خوب باهاش داشتیم .

تو عالم بچگی اگر قهرمون یه روز هم طول میکشید می شد یه جوری جبرانش کرد اما حالا.....

هیچ وقت نمی تونیم کسی رو که از پیشمون رفته رو برگردونیم باهاش حرف بزنیم و باهاش آشتی کنیم فقط باید یه عمر با حسرتی که برامون باقی مونده سر کنیم.

کاش عادت آشتی کردن زود بچگیمون هم مثل بقیه عادتهایی که از یادمون نرفته از یادمون نرفته باشه.

من یک عمر در حسرت از دست دادن عزیزی که فرصت نکرده بودم بهش بگم که چقدر دوستش دارم می سوزم.

یکی از دوستام برام نوشته بود تا خنده هست چرا گریه کنم.

اما مگه نه اینکه گاهی در اوج خوشحالی از سر شوق گریه میکنیم یا در اوج ناراحتی گاهی خنده های عصبی.

از نظر من بین گریه و خنده هیچ فرقی وجود نداره. به نظر من گریه و خنده مثل لباسی میمونه که میپوشیم چه فرقی میکنه چه رنگی بپوشیم وقتی که نمیتونی با اون لباس احساست یا رنگ قلبت رو عوض کنی.

.

.

.

لحظه تحویل سال که با خودم و خدای خودم عهد بستم که امسال همه چیز رو خوب و روشن ببینم.

اما از چند دقیقه بعد از سال تحویل اتفاقاتی برام افتاد که شاید ظاهری بد ولی باطنی خوب داشت نمیدونم.......

اما یه چیز رو خوب میدونم اختلاف بین بودن و نبودن یک چیز که باعث میشه ما گاهی بودنش رو خوب و نبودنش رو بد تعبیر کنیم اما سعی کنیم  به ظاهر اون چیز نگاه نکنیم و سعی کنیم باطنش رو هم درک کنیم این جوری شاید نظرمون درباره خوبی و بدیش عوض بشه.

نمیدونم شاید اینها فقط یه مشت حرف بی ربط باشه اما هر چی که هست نظر منه.

شاید دارم اشتباه میکنم نمیدونم.

همه ما کتاب می خونیم و بسته به این که چقدر قرار از مطالب کتاب استفاده کنیم امکان داره بیشتر از یه بار اون رو بخونیم.

اما بعد از یه مدت...................

دیگه اون کتاب هیچ حرفی تازه ای برای گفتن نداره.

منم یکی از اون کتابها هستم با این فرق که من در انتهایم کلی برگ سفید دارم.

مطالب من هم دارن تکراری میشن باید صبر کنم تا دست زمان در برگه های سفیدم مطالب جدید بنویسه.

چند وقت پیش داستانی خوندم که بنظرم جالب اومد.

جریان داستان درباره دختری بود که خیلی تنها بود و همه بهش زور میگفتن. این دختر عروسکی داشت که باهاش حرف میزد در واقع عروسک تنها دوست و سنگ صبور دخترک بود.

آخرای این داستان هم مثل بقیه داستانهای زمان بچگیمون شاهزاده داستان سراغ دخترک میاد و باهاش ازدواج میکنه و داستان به خوبی تموم میشه. اما قبل از اینکه دخترک با شاهزاده بره آخرین درد و دلش رو با عروسکش می کنه و اون رو یه گوشه رها می کنه. بعد رفتن دخترک سینه عروسک شکافته کیشه و قطره خونی از اون بیرون میاد.

عروسک به خاطر غصه هایی که دخترک داشت و غم تنهایی خودش بعد از رفتن دخترک دلش خون شد.

همه ما مثل دخترک این داستان نیاز به یه سنگ صبور داریم تا باهاش حرف بزنیم و بار دلمون رو سبک کنیم.

سنگ صبورها معملا افراد مهربونی هستن و کسایی هستن که خیلی ما رو دوست دارن. بی انصافی اگر ما هم مثل این دخترک وقتی که دیگه نیازی بهشون نداریم اونها رو یه گوشه یه حال خودشون رها کنیم.

یادمون باشه که سنگ صبورها هم دل دارن و بر عکس اسمی که دارن اصلا قلباشون از جنس سنگ نیست.

کاری نکنیم که دل سنگ صبورمون از دست ما خون بشه.

من خیلی لیمو شیرین دوست ندارم هر وقت هم که مریض میشم مادرم برام نصف میکنه و میذاره کنارم تا بخورم ولی من اونقدر دیر میخورمشون که تلخ تلخ شدن و آدم از خوردنشون پشیمون میشه.

داشتم فکر می کردم که لیمو شیرین چه میوه مهربون و دل نازکی اون اولش با تمام وجود شیرینیش رو به ما می بخشه ولی وقتی میبینه که ما هیچ اهمیتی بهش نمیدیم و هدیه اش رو نمیگیریم اون قدر دلش میشکنه که اون هدیه شیرینش تبدیل به یه زهر تلخ مشیه. زهری که باعث نابودی لیمو شیرین میشه چون هیچ کس یه میوه تلخ رو دوست نداره و اون رو نمیخوره.

دعا میکنم هیچ کس لیمو شیرینش رو نادیده نگیره و اون رو فراموش نکنه.

دعا میکنم همه به لیمو شیرینهای اطرافشون بیشتر توجه کنن و نا خواسته دل این آدمای مهربون دل نازک رو نشکنن. 

یک از دوستام توی قسمت نظرات برام نوشته بود که حرفایی که میزنم چیزایی که مینویسم خیلی تلخه.

می خوام جواب این دوست رو اینجا بدم.

من خیلی وقته که مینویسم همیشه هم حرفای دل خودم رو برای خودم مینوشتم دلیل اصلی من هم برای نوشتن فراموش کردن اتفاقات بد زندگیم و ثبت اتفاقات خوب زندگیم بود اما الان چند ماه که این نوشتن ها هیچ کمکی به من نمیکنه قبلا وقتی اتفاق بدی رو مینوشتم فراموشش میکردم اما الام وقتی مینویسم هیچ اتفاقی نمی افته همش دلم می خواد بقیه هم بدونن که تو دل من چی میگذره تا شاید کارهای قبلی خودشون رو که باعث آزار من می شود انجام ندن اما اون قدر جرات ندارم که برم مستقیم بهشون بگم یا این نوشته ها رو بدم بخونن برای همین تصمیم گرفتم که این وبلاگ رو باز کنم الان هم از کسایی که این وبلاگ رو میخونن تعداد خیلی کمی میدونن که من واقعی کی هستم و چه اخلاقی دارم.

دوست من مداد من همیشه سیاه نیست رنگی هم میشه اما مشکل من الان اینه که مدادهای رنگیم رو گم کردم خوشحال میشم کمکم کنی پیداش کنم.